Image

Η Σχολή έχει ως σκοπό την εκπαίδευση Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών που θα μπορούν να ασχοληθούν με τη μελέτη, το σχεδιασμό και την κατασκευή πλωτών μέσων, την τεχνολογία θαλασσών, τη μελέτη μηχανολογικών εγκαταστάσεων και τη ναυτιλιακή οικονομία.

Το Τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών ιδρύθηκε με Διάταγμα της 15ης Μαΐου 1969 και άρχισε να λειτουργεί από το ακαδημαϊκό έτος 1969-70 ως Τμήμα της τότε Ανωτάτης Σχολής Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων. Το Τμήμα προήλθε από τον κύκλο σπουδών Ναυτικού Μηχανολόγου Μηχανικού, που υπήρχε στην Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων. Η πρωτοβουλία της ίδρυσης του Τμήματος Ν.Μ.Μ. οφείλεται στον αείμνηστο Καθηγητή Β. Φραγκούλη, ο οποίος διετέλεσε Πρύτανης του ΕΜΠ κατά το ακαδημαϊκό έτος 1969-70 και Προπρύτανης κατά τα δύο προηγούμενα έτη.

Με το Διάταγμα της 15ης Μαΐου 1969 ιδρύθηκαν οι εξής τρεις έδρες: Θεωρία Πλοίου, Μελέτη και Κατασκευή Πλοίου και Ναυτική Μηχανολογία, οι οποίες πληρώθηκαν από τους Καθηγητές: Θ. Λουκάκη, Α. Αντωνίου και Ι. Ιωαννίδη, αντίστοιχα. Σε κάθε μία από τις έδρες αυτές υπήρχε μία (1) θέση Επιμελητή, δύο (2) θέσεις Βοηθών και μία (1) θέση Παρασκευαστή. Από την αρχή, το Τμήμα Ν.Μ.Μ. είχε δικό του αριθμό εισακτέων, οι οποίοι κατά το πρώτο έτος λειτουργίας του ήταν δέκα (10), ενώ οι πρώτοι Διπλωματούχοι Μηχανικοί απεφοίτησαν το 1974. Από το ακαδημαϊκό έτος 1975-76, η Ανωτάτη Σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων χωρίσθηκε στις Σχολές Μηχανολόγων και Ηλεκτρολόγων, και το Τμήμα Ν.Μ.Μ. υπήχθη στην πρώτη. Μετά τη δημοσίευση του Νόμου 1268/82, με Διάταγμα της 26ης Αυγούστου 1982, το Τμήμα Ν.Μ.Μ. έγινε ανεξάρτητο. Την ίδια εποχή, οι Σχολές του Ε.Μ.Π. μετονομάσθηκαν σε Τμήματα. Η ιστορική ονομασία «Σχολές» επανήλθε με απόφαση του Ε.Μ.Π. το 2002, οπότε αρχίζει να χρησιμοποιείται η ονομασία Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών.

το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και o διαγωνισμός «Πάμε Λιμάνι»

Image

Γρηγόρης Γρηγορόπουλος Κοσμήτορας Σχολής Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών Ε.Μ.Π.

Η ναυτιλία, αν και διακινεί πάνω από το 90% του διεθνούς εμπορίου, συνεισφέρει περίπου 2,5% στις εκπομπές ρύπων, παγκοσμίως. Είναι, δηλαδή, ο λιγότερο ρυπογόνος τρόπος διακίνησης προσώπων και εμπορευμάτων. Παρόλα αυτά, ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ) ακολουθεί την τελευταία δεκαετία πολιτική περιορισμού των ρύπων από τη ναυτιλία βάζοντας στόχους για τα επόμενα 10 και 30 χρόνια.

Στα πλαίσια αυτά, οι προσπάθειες των ερευνητικών φορέων στρέφονται προς τρεις κατευθύνσεις:

  • Τη βελτίωση της απόδοσης του πλοίου (μορφή, κατασκευή) και της προωστήριας εγκατάστασης (μηχανή, έλικα).
  • Την αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (άνεμος, κύματα κ.λπ.).
  • Τη χρήση εναλλακτικών καυσίμων (LNG, βιοκαύσιμα, κ.λπ.), του υδρογόνου, που παράγει H2O αντί CO2 και της ηλεκτρικής ενέργειας.

Στην τελευταία κατεύθυνση εντάσσεται η σχεδίαση ηλεκτροκίνητων πλοίων, ελπίζοντας ότι η ηλεκτρική ενέργεια θα προέρχεται σε μεγάλο ποσοστό από μη ρυπογόνες πηγές. Ο σχολικός Διαγωνισμός «Πάμε Λιμάνι» υποστηρίζει, διαδίδει και προάγει αυτή την ιδέα.

Η Σχολή Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. με την τεχνογνωσία που διαθέτει υποστηρίζει, τόσον ερευνητικά όσον και εκπαιδευτικά, και τις τρεις παραπάνω κατευθύνσεις περιορισμού των εκπομπών καυσαερίων και των άλλων ρυπογόνων ουσιών, που έχουν ουσιαστικές επιπτώσεις στην κλιματική αλλαγή. Στα πλαίσια αυτά υποστηρίζει και το σχολικό Διαγωνισμό «Πάμε Λιμάνι» σαν μια δράση που παροτρύνει τους μαθητές να έρθουν σε επαφή με καινοτόμες λύσεις, να συνεισφέρουν στην αξιοποίησή τους και, πιθανόν, να προτείνουν νέες ιδέες προς παραπέρα αξιοποίηση.